محاکمه

لطفا محاکمه کنید

jalilzadeh — Sat, 13 Jan 2007 12:02:03 GMT

خدا حافظ بلاگفا

jalilzadeh — Fri, 20 Oct 2006 13:57:03 GMT

راستش بلاگفا دیگر شورش را در آوررده بی هیچ مقدمه ای و بی آنکه دلم برایش تنگ شود میروم تا با غولی به نام بلاگر برای محاکمه شدن بنویسم .

آدرس جدید من :

http://mehdi-jalilzadeh.blogspot.com

باش و مبارزه کن!!!

jalilzadeh — Wed, 18 Oct 2006 18:35:49 GMT

فیلترشکن

فیلترشکن2

فیلترشکن3

جن گیرون!!!

jalilzadeh — Mon, 16 Oct 2006 16:15:18 GMT

راستش شبهای خوابگاه دانشجویی هم برای خودش عالمی دارد .هر چند بماند که دانشگاه های ایران چه خوابگاه های لوکسی دارد ولی خوب توی همین خوابگاه ها هم اتفاقات زیادی می افتد.

من یکی که شانسم گرفته است!

با سه نفری که هم اتاق هستم هر سه شان اهل کتاب و مطالعه هستند و البته فیلم های هنری

که به قول مهران مدیری توی برره " فیلم هنری یعنی اینکه هیچی ازش نفهمی"!!!

یکی شان همین محمد رحیمی است که اینجا میتوانید به او بهتان بزنید!

تصمیم دارم در مورد خوابگاه مطالب بیشتری بنویسم اما امشب از آن شب هاب تاریخی است .

قراره امشب برنامه ی جن گیرون داشته باشیم

راستش طرفی که قراره این کارو بکنه دیشب یه دست گرمی اومد برامون ولی خوب من یکی که اینجور چیزا تو کتم نمیره

به هر حال امشب هم قراره جنا مارو محاکمه کنن !!!

وای اگر مادربیچاره ام بدونه دارم چه غلطایی میکنم !

به هر حال

اگه تا فردا دعایی نشدم می یام همه چیزو مینویسم

فعلن برم تا بچه ها شروع نکردن

روزی کتابی خواندم و همه ی زندگی م دگرگون شد

jalilzadeh — Fri, 13 Oct 2006 17:33:09 GMT

ازسایت قلمرو

نگاهی به "زندگی نو" از اورهان پاموک

کوشیار پارسی

روزی کتابی خواندم و همه ی زندگی م دگرگون شد." این جمله ی آغازین رمان "زندگی نو" از اورهان پاموک است. این کتاب به سال 1994 انتشار یافت و در زمانی کوتاه دویست هزار نسخه از آن به فروش رفت و نویسنده ش مدام در برابر ِ این پرسش قرار گرفت که کدام کتاب زندگی ِ شخصیت ِ رمان او را چنین زیر و رو کرد. پاسخ ساده است: خود ِ کتاب.

رمان درباره ی کتابی نیست که زندگی کسی را دگرگون کرده است، بلکه خود، آن کتاب است. همه چیزی که در آن است به خود ِ شخصیت ِ اصلی بازمی گردد که به درستی درباره ی کتابی که دارد می خواند، می گوید "انگار کتاب، دارد زندگی خودم را روایت می کند."

کتاب، در انتهای چرخش دایره وار توسط ِ نویسنده ی کتاب - عموی شخصیت اصلی- تکرار می شود که خیلی وقت پیش به پسرک نوجوان قول داده است، روزی کتابی بنویسد که "روایت زندگی ِ تو" باشد.

خواننده و شخصیت اصلی از جمله ی نخست به درون کتاب فرود آمده اند. زندگی ِ خواننده نیز با خواندن کتاب دگرگون شده است، زیرا خواندن ِ "زندگی نو" زندگی مان را به داستانی شکل گرفته از واژگان تغییر می دهد. نوشته در طول ِ زمان ِ خواندن به هستی مان شکل تازه ای می دهد. پاموک به موضوعی پرداخته است که پذیرفته شده است: رمان چیزی را در زندگی خواننده تغییر می دهد.

کتاب هایی که درباره ی نوشتن هستند، اغلب کتاب های آکادمیک ِ خسته کننده ای اند برای تعداد ِ اندکی خواننده ی اهل تخصص. در ترکیه و در همه ی کشورهایی که رمان "زندگی نو" ترجمه و منتشر شده است، کسی این فکر را نمی کند. زیرا این رمان همه چیزی هست جز درازگویی دانشمندانه. گونه ای کشش سینمایی دارد. داستان جست و جویی است که می تواند هم چون داستان کارآگاهی خوانده شود.

با کنار گذاشتن بخش های البته غنی و دل پذیر، می توان داستان این کتاب را سرگذشتی عاشقانه دانست. در کتابی که زندگی شخصیت ِ اصلی را دگرگون می کند، از دختر هم کلاسی یاد می شود که او دل باخته ش است. دختر به او از آخر و عاقبت کتاب هشدار می دهد. ممکن است کسی که خود را زیادی به کتاب سپرده باشد، با مرگ رو به رو شود. دوست او، کسی که کتاب را به او داده است، کشته شده است.

از این جا جست و جوی پس زمینه ها آغاز می شود. با اتوبوس به گشت و گذار در کشور می پردازند و در نهایت با پدر ِ دوست ِ مرده برخورد می کنند که رابطه ی بسیاری با کارآگاهان و آدم کشان حرفه ای دارد که دنبال ِ خواننده گان کتاب می گردند.

خواننده گان باید در باره ی کتاب ِ سرنوشت سازی که سبب مرگ پسرش شده است، سکوت کنند.

حادثه ی تصادف اتوبوس و جا به جایی هویت سبب می شود که شخصیت اصلی و دوست دخترش، به عنوان خوانندگان کتاب شناخته نشوند.

شخصیت، در بایگانی ِ پدر، که هماهنگ کننده ی توطئه علیه کتاب است متوجه می شود که او خود قربانی ِ توطئه ی دختر و دوست اش شده است که تصمیم گرفته بودند کتاب را به او بدهند.

"مثل قهرمانی فریب خورده با خودم گفتم ‘ تصادفی که با شادی بسیار به آن برخوردم و با عشق در آغوش اش گرفتم و مثل زندگی حقیقی دیدم، هیچ نبود جز چیزی ساخته گی، محصول ِ تخیل ِ دیگری.’" پاموک با چنین فرمول بندی هایی بر تخیلی بودن ِ رمان اش تاکید می گذارد.

طنزواره گی و روانی ِ استادانه ای که در "زندگی نو" وجود دارد با گره گشایی های موفقیت آمیز کتاب به مثابه ی کتابی که عواقبی دارد، این رمان را زیرکانه و هیجان انگیز می کنند.

این جا با نویسنده ای سر و کار داریم که میراث بورخس، نابوکف، کالوینو و اکو را هم راه ِ خود دارد. غارهای هزارتوی روایت را در جیب اش دارد. جایی گفته است که رمان "اسباب بازی مدرن است و بزرگ ترین کشف ِ تمدن ِ غرب" و اضافه می کند که هنوز خوب نمی داند "چه گونه با این اسباب بازی خارجی" کنار آید.

گفتن این البته بی هوده است که اورهان پاموک هنرمند هوش مندی است که بر مرز شرق و غرب ایستاده است. او در این رمان مدام به موقعیت ترکیه، و به خصوص زمان صحبت از تاثیرات غرب و تهدید هویت ِ ترکی و تشدید واکنش های بنیادگرایانه، اشاره ی بسیار می کند. پدر که در برابد کتاب مقاومت می کند، خود را عضو حزب تاسیانی ها (نوستالژی) می داند که از به فراموشی رفتن چیزهای خوب قدیمی دل خور است و می کوشد تا برای جلوگیری از نابودی شان، آن ها را در جاهایی پنهان کند.

معنی ش این نیست که پاموک تاثیرات غرب را رد می کند، بلکه می بیند که این تاثیر چه بلایی به سر نواحی دورافتاده تر از استانبول می آورد.

در گفت و گویی در سال 1995 گفته است: "من کتاب را مثل رمان تصویری ِ جاده ای نوشته ام. نشسته ای تو اتوبوس، فیلم ویدیویی تماشا می کنی، جلوی غذاخوری مک دونالدز می ایستی، در حالی که در جاده های روستایی تنها نمادهای خشن تبلیغاتی ِ جامعه ی مصرفی را می بینی. و آدم ها را با نفرت شان، شرایط ِ اسف بار زندگی شان و خشم ِ فروخرده شان می بینی. از طریق تله ویزیون شمایی از زندگی در دوردست ها را می بینند. این پارانویای ترکی را در باره ی توطئه ی امریکا تغذیه می کند. کوشیده ام تا این اندوه و ناتوانی را در "کتاب نو" بیان کنم."

دست آخر به نظر می آید کتابی که زندگی شخصیت اصلی را دگرگون کرده است، به دست عموش و بر اساس کتاب های بی شمار دیگری نوشته شده است. او چند کتابی از باقی مانده کتاب های موجود در کتاب خانه ی عموی درگذشته ش برمی دارد و می بیند که آن کتاب "فراز ِ همه ی کتاب های جهان است."

این احساس که هر کتاب نویی بازنویسی همه ی کتاب های دیگر است، از پاموک نیست. اما او این احساس را در همه ی نوشته هاش بازتاب می دهد. یاد و توجه او به همه ی نویسنده گان پیش تر از او به روشنی دیده می شود. اگر شیرینی مادلن ِ مارسل پروست همه ی یادهای زمان از دست رفته را زنده می کند، در "کتاب نو" ی پاموک کارامل سنتی ترکی بنیاد کتاب اش می شود.

سفری که در این رمان انجام می گیرد، جست و جوی ِ پایان رُمان، مرگ؛ نیز هست. جذبه ی مرگ ِ شخصیت اصلی چیزی نیست جز تمنای رسیدن به آخر داستان.

جایی می خوانیم که "از درون کتاب، از درون کتاب ها، مرگ به درون ِ زندگی نفوذ کرد" و می بینیم که این نکته در کنار نکته های دیگر؛ انگیزه ی این رمان شده اند. رمانی غنی از روی دادها و جزئیاتی که لذت خواندن اش را با هیچ چیز دیگری نمی توان مقایسه کرد.

jalilzadeh — Fri, 13 Oct 2006 15:06:14 GMT

آن چه باعث غرق شدن میشود فرورفتن در آب نیست ماندن در زیر آب است .

امروز بیستم مهر بود!!!

jalilzadeh — Thu, 12 Oct 2006 15:23:52 GMT

امروز هابیل را که باز کردم افشین حسین زاده پست جدیدی زده بود با عنوان فردا بیستم مهر !!!

راستش امروز سومین پنج شنبه ای بود که در جلسات هفتگی انجمن نویسندگان ماکو حضور نداشتم.

و برای این عدم حضور دلایل زیادی دارم که لااقل برای خودم خیلی قانع کننده است

مجوز باز خوانی صد سال تنهایی را که لغو کردند از دل و دماغ افتادم راستش برای من یکی خیلی سخت بود که برای بازخوانی یک کتاب این همه درگیر شوی و آخر کار هم ...

پس از چهارده ماه حضور منظم توی جلسات انجمن که ۱۱ ماهش سرپرستی انجمن را به عهده داشتم و بقیه اش را دبیر انجمن بودم کمی احساس خستگی کرده ام.

و مهمتر از همه این که داستان های خودم منتظرند تا دستی به رویشان بکشم .

هرچند بچه های انجمن هم در عدم حضور من موثر هستند که بعضی ها با نقد نکرد ن هایشان و بعضی ها با داستانهایی که هر روز دارد صعیفتر میشود و یکی دو نفر هم با داستان های دزدی اعصابم را به هم ریخته اند.

این ها را که بگذاریم روی هم

با فاصله ی ۲۸۵ کیاومتری ( تبریز - ماکو ) که باید در هفته بروم و برگردم فکر میکنم که حق دارم لااقل برای چند ماه شاید هم تا همیشه استراحت کتم !

هر چند خیالم از بابت آن جا راحت است که بهروز اسماعیل زاده ی بزرگ تا هست انجمن خواهد بود

و افشین حسین زاده عزیز هم همچنین .

به هر حال من هنوز هم عضو انجمن نویسندگان ماکو هستم و مدیر پایگاه فرهنگی ادبی انجمن مگر این که ...

jalilzadeh — Mon, 09 Oct 2006 18:57:18 GMT

زير لب چيزي گفت و چرخ دستي اش را از كنار maxima رد كرد .

jalilzadeh — Thu, 05 Oct 2006 16:32:00 GMT

آرزوي من صلحـي است كه همه كودكان جهان را كفايت كند.

كليك كنيد!!!

jalilzadeh — Wed, 04 Oct 2006 17:34:07 GMT

صبح که خبر را از یادداشت های نیک آهنگ خواندم چقدر وسوسه شدم که ادی دینی به عمران صلاحی بکنم

اما دندان روی جگر گذاشتم که هستند کسانی که بهتر از من خواهند نوشت

یوسف علیخانی یکی از همین دوستان است

که پستش را درباره خبر درگذشت عمران صلاحی اینجا می آورم

خالا خواستید یوسف را هم محاکمه کنید

او که دیگر خیلی وقت است به این محاکمه های بی دادگاه عادت کرده!!!

**************************

از وبلاگ تادانه

صبح زودتر آمده بودم تا پيش از اين كه مشغول كاربشوم، خبر بدهم امروز چهارمين سالگرد درگذشت احمد محمود است، از ديشب هم فكر كرده بودم چه بنويسم، مي خواست از تنها ديداري كه با او داشتم بنويسم، اما نمي دانم چرا نيم ساعت پاي مونيتور نشسته بودم و نوشتنم نمي آمد، تا اين كه اين اس ام اس لعنتي رسيد: عمران صلاحي درگذشت
فورا زنگ زدم به مصطفي خلجي كه خبررسان اصلي است. خبر شرق را هم او اس ام اس كرده بود. گفتم: دروغ نگو؟
گفت بخدا. گفت ديشب فوت كرده. گفت ساعت هشت تشييع مي شود. گفت از بيمارستان طوس. گفت نمي داند كجاست گفت اما صد و هيجده گفته حوالي تخت طاووس
باور كردني نيست. عمران صلاحي؟ سني نداشت؟

باز باور نكردم. نوشته بودم عمران صلاحي درگذشت. خالي بود اما نوشته ام. زنگ زدم به محسن فرجي. مطمئن بودم خواب است اما بيدار بود. مي دانستم چون با محمد محمدعلي كه از دوستان صلاحي است نزديك است ممكن است خبري داشته باشد. ديدم از تلفنش صداي خيابان مي آيد و رفت و آمد و بوق و ... گفتم كجايي؟ گفت ميدان وليعصر. گفتم كجاي مي ري؟ گفت بيمارستان طوس. گفتم كي گفته؟ گفت مديا كاشيگر

***

دوباره زنگ زدم به محسن فرجي. گفتم محسن شماره مديا رو بده. گفتم نكند خبر درست نباشد و همين عمران صلاحي حكايت حال ما جماعت رو بنويسد
گفت همين جاست؛ مديا را مي گفت. تلفن را به مديا داد. گفتم سلام آقاي كاشيگر. صبح بخير! خبر راسته؟
گفت بله، ساعت دوازده و نيم تا يك در بيمارستان طوس تمام كرده. ديشب هم قرار بوده برود به قراري كه نمي رود. مي خواهي با آقاي اسوار صحبت كني؟
گفتم اونجاست؟ موسي اسوار؟
گفت بله
سلام كردم به آقاي اسوار. گفت شما همون عليخاني هستي كه زماني كنگره شعر فلسطين را برگزار كردي؟
گفتم بله. سال 77 دانشكده ادبيات دانشگاه تهران. تسليت مي گم
گفتم اين خبر درسته آقاي اسوار؟
گفت بله
گفتم چي شده؟ بيماري خاصي داشته؟
عصر زنگ زده به موسي اسوار، مترجم برجسته ادبيات عرب كه حالش خوب نيست و نمي تواند به جلسه بيايد: ديروز قرار بود در شوراي عالي ويرايش افطاري با هم باشيم؛ در دفتر ما؛ ايشان بيايند و عده اي از اهل قلم. ساعت چهار زنگ زد. گفتم عمران چطوري؟
گفت خوب نيستم، براي اولين بار مي گفت خوب نيستم. خيلي خوددار بود و كمتر به مسايل ريز اشاره مي كرد. احساس كردم مساله بايد خيلي جدي باشد كه مي گويد خوب نيست
گفت از وقتي از سفر برگشتم احساس كسالت مي كنم و همين الان هم سينه درد شديدي دارم
گفتم حالا چرا نشستي؟ برو اورژانس
گفت دارم همين كارو مي كنم. چين رفته بود؛ با عده اي از نويسندگان؛ براي سخنراني
گفتم مطمئن باشم داري مي ري بيمارستان؟
گفت مطمئن باش. دارم مي رم بيمارستان كسرا
گفتم مواظب خودت باش. اگر مي تونستم مي اومدم. كسي هست خيالم راحت باشد؟
گفت بله

امروز مي خواستم بهش زنگ بزنم، ساعت شش صبح از طرف خانواده شان زنگ زدند و تا گفتند فهميدم اتفاقي افتاده
هر اتفاقي رو منتظر بودم اما مرگ را نه

***

حسين ابراهيمي، عكاس جام جم آنلاين تازه برگشته. مي گويد تشييع جنازه افتاد براي فردا. او كه كسي را نمي شناخته مي گويد يك آدم قدكوتاهي كه پيگير كارهاي تشييع بوده گفته عمران كم آدمي نبوده كه اينطور زود تشييع شود. صحبت كنيم فردا از خانه هنرمندان تشييع شود و ببريمش قطعه هنرمندان. البته من فكر كنم آقاي عكاس كه متاسفانه از خانواده سوگوار عكسي نگرفته اشتباه مي كند و احتمالا صحبت و بحث درباره بردن او به قطعه هنرمندان يا امامزاده طاهر بوده. يك آدم قد بلندي هم گفته مشكلي درباره چاپ اعلانيه و پوستر نيست. با اين حساب تشييع جنازه ساعت 9 صبح فردا پنجشنبه از جلوي خانه هنرمندان خواهد بود

در ضمن اين آقاي ساسان والي زاده، شاعر و خبرنگار خبرهاي داخلي جام جم آنلاين هم پيگير خبرهاي عمران است

***

محسن فرجي طي سال هاي گذشته رابطه خوبي با عمران صلاحي داشت و چند بار با او گفتگو كرده بود. برنامه عمران صلاحي در كافه تيتر نيز به همت او برگزار شد. منتظرم تا از بيمارستان برگردد و بنشيند و اندكي درباره عمران بنويسد

***

چند تا لينك درباره عمران صلاح

گاهشمار زندگي و آثار عمران صلاحي... اينجا

عمران صلاحي: براي نوروز اشعار ناظم حكمت را توصيه مي‌كنم

گفت وگو با عمران صلاحي، شاعر و طنزپرداز
ادبيات زندگي را قابل تحمل مي سازد... اينجا

فکر مي کنم امروز ديگر نيازي به طنزپرداز نيست ! آنقدر وقايع و اتفاقاتي که در اطرافمان مي گذرد خنده دار شده است که حتي ما طنزپردازان هم از آن عقب مانده ايم...اينجا

عمران صلاحي درگذشت... خبرگزاري فارس

من بچه جوادیه ام ...اينجا

شاعر "يك لب و هزار خنده" در گذشت...خبرگزاري ميراث

خاطرات عمران صلاحی از توفيق و حزب خران... اينجا و اينجا

گفتگوي احسان عابدي با عمران صلاحي... اينجا

گفت و گوي ليلا صادقي با ع. شكرچيان... اينجا

گفتگوي عمران صلاحي با پرويز شاپور... اينجا

گفتگويي طنز صلاحي درباره انتخابات... اينجا

از شعر جوان امروز كساني خواهند ماند.... اينجا

پيروزي معنوي هميشه با طنزپردار است ... اينجا

عمران صلاحی در کافه تیتر... اينجا

عمران يكي از طنزپردازان بزرگ كشور است... اينجا

عجله كار شيطان است‏، درباره گفتگوي صلاحي با دولت آبادي ... اينجا

در نبود عیمران عزیز ...ادامه

حالا حکایت کیست؟... هنوز

نتايج جستجو براي عمران صلاحي... ادامه

هی سرت داد می‌زنم برگرد ... اينجا

مراسم تشييع پيكر پنجشنبه 13 مهر ساعت 9 صبح، از مقابل خانه هنرمندان ايران ... گل آقا

***

شمس لنگرودي: از شاخص‌ترين شاعران طنز‌پرداز پس از مشروطيت بود
مفتون اميني: هيچ شاعري به اندازه‌ي او در معاشرت با مردم محبوبيت نداشت
جواد مجابي: مهم‌ترين ويژگي‌اش، دوست داشتن مردم و سخن گفتن به شيوه‌ي آن‌ها بود
منوچهر احترامي: از هر مسأله‌ي جاري روز، طنز ماندگاري مي‌نوشت
***

پنجره دان داش گلير... ايرنا

عمران صلاحي شاعر و طنزنويس ترك آذرى... اينجا